ชนิดของข้อมูลและตัวแปรในภาษาซี

ชนิดของข้อมูลและตัวแปรในภาษาซี

---

ชนิดของข้อมูล (data type) ในการเขียนโปรแกรมหนึ่งๆ จะมีข้อมูลต่างๆ เข้ามาเกี่ยวข้องเช่น
การนับจำนวนรอบ (loop) ของการทำงานโดยใช้ข้อมูลชนิดจำนวนเต็ม หรือการแสดงข้อความ โดยใช้ข้อมูลชนิดตัวอักษร จะเห็นว่าข้อมูลต่างๆ ถูกแบ่งออกเป็นหลายชนิดตามจุดประสงค์ของการใช้งาน นอกจากนี้ข้อมูลแต่ละชนิด ยังใช้เนื้อที่หน่วยความจำ (memory) ไม่เท่ากันจึงมีการแบ่งชนิดของข้อมูล ดังแสดงในตารางด้านล่าง

ตัวแปร (variable) เนื่องจากข้อมูลถูกเก็บอยู่ในหน่วยความจำ การอ้างถึงตำแหน่งของข้อมูลนี้ จึงมีความซับซ้อน ไม่สะดวกต่อการเขียนโปรแกรม จึงมีการเรียกหน่วยความจำ ในตำแหน่งที่สนใจผ่านตัวแปร

การประกาศตัวแปร (variable declaration) คือการจองเนื้อที่ในหน่วยความจำสำหรับเก็บค่าบางอย่าง พร้อมทั้งกำหนดชื่อเรียกแทนหน่วยความจำในตำแหน่งนั้นเพื่อให้ผู้เขียนโปรแกรมมีความสะดวกในการเข้าถึงค่าที่เก็บอยู่ในหน่วยความจำดังกล่าว

รูปแบบการประกาศตัวแปร 

type variable-name;

โดย type คือชนิดของตัวแปร (ตามตารางด้านล่าง)
variable-name คือชื่อของตัวแปร (ควรตั้งชื่อให้มีความหมายสอดคล้องกับการใช้งานและจำง่าย)

ตัวอย่างการประกาศตัวแปรแบบต่างๆ

int num; /*ประกาศตัวแปรชนิิดจำนวนเต็ม ชื่อ num*/
float x;
char grade, sex; /*ประกาศตัวแปรชนิิดอักขระ ชื่อ grade และ sex (ประกาศพร้อมกันในบรรทัดเดียว)*/

float temp = 123.45; /*ประกาศตัวแปรชนิดเลขทศนิยมพร้อมกำหนดค่า 123.45*/
char c = "A", t = "B"; /*ประกาศตัวแปรชนิดอักขระสองตัว พร้อมกำหนดค่าให้แต่ละตัว*/
int oct = 0555; /*ประกาศตัวแปรชนิดจำนวนเต็มชื่อ num พร้อมกำหนดค่าคือ 555 (เป็นเลขฐานแปดเพราะมี 0 นำหน้า)*/
int hex = 0x88; /*ประกาศตัวแปรชนิดจำนวนเต็มชื่อ hex พร้อมกำหนดค่าคือ 88 (เป็นเลขฐาน 16 เพราะมี 0x นำหน้า)*/

ข้อควรระวัง!!

-     ชื่อตัวแปรจะต้องขึ้นต้นด้วยตัวอักษรหรือเครื่องหมาย "_" เท่านั้น

-     ภายในชื่อตัวแปรให้ใช้ตัวอักษร, ตัวเลข 0-9 หรือเครื่องหมาย "_"

-     ห้ามมีช่องว่างในชื่อตัวแปร

-     อักษรตัวพิมพ์เล็ก-ใหญ่ มีความแตกต่างกัน (case sensitive) เช่น Name, NAME และ name ถือเป็นชื่อที่แตกต่างกัน

ห้ามซ้ำกับชื่อตัวแปรสงวน (reserved word)

ตัวแปรชนิดข้อความ (string)

ถ้าเราต้องการเก็บข้อความ "C programming language" ไว้ในตัวแปร จะทำได้อย่างไร?

ที่ผ่านมาเราทราบว่าเราสามารถเก็บข้อมูลชนิดตัวอักขระไว้ในตัวแปรชนิด char ได้ แต่ตัวแปรชนิด char นั้น
สามารถเก็บตัวอักขระได้เพียงตัวเดียวเท่านั้น ไม่สามารถเก็บทั้งข้อความได้ แล้วเราจะแก้ปัญหาได้อย่างไร?

หากพิจาณาให้ดี ข้อความดังกล่าวประกอบด้วยตัวอักขระ (ตัวอักษร+สัญลักษณ์) หลายๆ ตัวเรียงต่อกันเป็นสาย
ซึ่งเป็นลักษณะของตัวแปรแบบ array (จะได้กล่าวภายหลัง)

การประกาศตัวแปรแบบ array เพื่อเก็บข้อมูลดังกล่าวสามารถทำได้ดังนี้

type variable-name[size];

โดย size คือขนาดของข้อความ+1 โดยขนาดที่เพิ่มขึ้นเพราะต้องเก็บอักขระสุดท้ายของข้อความเป็นอักขระ
\0 หรือ NULL เพื่อบอกว่าสิ้นสุดข้อความแล้ว

ตัวอย่างการประกาศตัวแปรแบบ array เพื่อเก็บข้อความ "C programming language" (22 ตัวอักษร)
ทำได้หลายวิธีดังนี้

char[23] text = "C programming language";
/*กำหนดขนาดเพิ่มขึ้น 1 ตัว สำหรับเก็บค่า \0 หรือ NULL ในตำแหน่งสุดท้าย*/

char[23] text = {'C',' ','p','r','o','g','r','a','m','m','i','n','g',' ','l','a','n','g','u','a','g','e','\0'};
/*กำหนดขนาดเพิ่มขึ้น 1 ตัว สำหรับเก็บค่า \0 หรือ NULL ในตำแหน่งสุดท้าย*/

char[] text = "C programming language";
/*ถ้าไม่กำหนดขนาดของ array แล้ว ตัวแปรภาษาซีจะกำหนดให้โดยมีขนาดเท่ากับขนาดข้อความ+1*/

นอกจากนี้เรายังสามารถแก้ไขตัวอักษรที่เก็บอยู่ใน array ได้โดยการอ้างอิงตำแหน่งเช่น

text[0] = 'A'; /*แก้ตัวอักษรตัวแรก (เริ่มนับจาก 0) จะได้ผลลัพธ์คือ A programming language*/

text[2] = ' '; /*ผลลัพธ์คือ A  rogramming language (ใส่ช่องว่างแทนตัว p)*/

---

ชนิดของตัวแปรในภาษาซี

ชนิดของตัวแปร	ขนาด (bits)	ขอบเขต	ข้อมูลที่เก็บ
char	8	-128 ถึง 127	ข้อมูลชนิดอักขระ ใช้เนื้อที่ 1 byte
unsigned char	8	0 ถึง 255	ข้อมูลชนิดอักขระ ไม่คิดเครื่องหมาย
int	16	-32,768 ถึง 32,767	ข้อมูลชนิดจำนวนเต็ม ใช้เนื้อที่ 2 byte
unsigned int	16	0 ถึง 65,535	ข้อมูลชนิดจำนวนเต็ม ไม่คิดเครื่องหมาย
short	8	-128 ถึง 127	ข้อมูลชนิดจำนวนเต็มแบบสั้น ใช้เนื้อที่ 1 byte
unsigned short	8	0 ถึง 255	ข้อมูลชนิดจำนวนเต็มแบบสั้น ไม่คิดเครื่องหมาย
long	32	-2,147,483,648 ถึง 2,147,483,649	ข้อมูลชนิดจำนวนเต็มแบบยาว ใช้เนื้อที่ 4 byte
unsigned long	32	0 ถึง 4,294,967,296	ข้อมูลชนิดจำนวนเต็มแบบยาว ไม่คิดเครื่องหมาย
float	32	3.4*10e(-38) ถึง 3.4*10e(38)	ข้อมูลชนิดเลขทศนิยม ใช้เนื้อที่ 4 byte
double	64	3.4*10e(-308) ถึง 3.4*10e(308)	ข้อมูลชนิดเลขทศนิยม ใช้เนื้อที่ 8 byte
long double	128	3.4*10e(-4032) ถึง 1.1*10e(4032)	ข้อมูลชนิดเลขทศนิยม ใช้เนื้อที่ 16 byte

ฟังก์ชันในภาษาซี

ฟังก์ชันมาตรฐาน

    ฟังก์ชัน ในภาษาซี มี 2 ชนิด คือ ฟังก์ชันมาตรฐาน (standard function) กับ ฟังก์ชันที่ผู้เขียนโปรแกรมเขียนขึ้นเอง (user defined function)

ฟังก์ชันมาตรฐาน เป็นฟังก์ชันที่ผู้ผลิตคอมไพล์เลอร์เขียนขึ้นเพื่อผู้ใช้นำไปใช้ในการเขียนโปรแกรมเพื่อให้เขียนโปรแกรมได้สะดวกและง่ายขึ้น บางครั้งอาจเรียกว่า library functions  ปกติฟังก์ชันเหล่านี้จะจัดเก็บไว้ใน header files ดังนั้นผู้ใช้จะต้องรู้ว่าฟังก์ชันนั้นอยู่ใน header file ใด จึงจะนำไปเรียกใช้ในส่วนต้นของโปรแกรม ด้วย #include <header file.h> ได้ เช่น #include <stdio.h> ฟังก์ชันมีมากมาย อาจจำแนกดังนี้

ฟังก์ชันทางคณิตศาสตร์ เป็นฟังก์ชันที่ใช้ทางการคำนวณ ทางคณิตศาสตร์ ปกติอยู่ใน math.h ผลลัพธ์ ที่ได้จากฟังก์ชันกลุ่มนี้เป็นข้อมูลประเภท double ดังนั้นตัวแปรที่ใช้จึงเป็นพวกที่มีชนิดเป็น double

ฟังก์ชัน sin(x)  เป็นฟังก์ชันใช้คำนวณหาค่าของ sine โดย x มีค่าของมุมในหน่วย เรเดียน

ฟังก์ชัน cos(x) ใช้หาค่า cosine โดย  x มีหน่วยเป็นเรเดียน(radian)

ฟังก์ชัน tan(x) ใช้หาค่า tangent โดย  x มีหน่วยเป็นเรเดียน(radian) 

ตัวอย่าง /* math1.c */

#include <stdio.h>

#include <conio.h>

#include <math.h>

main()

{   float deg , angle, pi = 3.141592654;      clrscr();

    printf("Please enter value of angle in degree that you want to find tan cos sin :");

    scanf("%f",&deg);

    angle = deg * pi / 180;   /* เปลี่ยนค่า องศา ให้เป็นเรเดียน  */

    printf("\nvalue of tangent %4.0f degree is %4.2f ",deg,tan(angle));

    printf("\nvalue of sine %4.0f degree is %4.2f ",deg,sin(angle));

    printf("\nvalue of cosine %4.0f  degree is %4.2f ",deg,cos(angle));

}

ฟังก์ชัน sqrt(x)  ใช้หาค่ารากที่สองของ x โดย x เป็นตัวเลขหรือตัวแปรที่ไม่ติดลบ

ฟังก์ชัน exp(x)  ใช้หาค่า ex  โดย e มีค่าประมาณ 2.718282

ฟังก์ชัน pow(x,y)   ใช้หาค่า x y

ฟังก์ชัน log(x)  ใช้หาค่า log ฐาน e เรียกว่า natural logarithm โดย x เป็นตัวเลขหรือตัวแปรที่ไม่ติดลบ

ฟังก์ชัน log10(x)  ใช้หาค่า log ฐาน 10 โดย x เป็นตัวเลขหรือตัวแปรที่ไม่ติดลบ

ฟังก์ชัน ceil(x)  ใช้ในการปัดเศษทศนิยมของ x เมื่อ x เป็นเลขทศนิยม

ฟังก์ชัน floor(x)  ใช้ในการตัดเศษทศนิยมของ x ทิ้งเมื่อ x เป็นเลขทศนิยม

ฟังก์ชัน fabs(x)  ใช้ในการหาค่าสัมบูรณ์ของค่าคงที่หรือตัวแปรที่มีทศนิยม โดยเป็นบวกหรือลบก็ได้

ตัวอย่าง ให้นักเรียนศึกษาการทำงานของโปรแกรม /* math2.c */  แล้วป้อนโปรแกรมและตรวจสอบการทำงานว่าตรงกับที่คาดคะเนหรือไม่

/* math2.c */

#include <stdio.h>

#include <conio.h>

#include <math.h>

main()

{

    double x = 10.0 , y = 2.0 ,z = 16.0,a = 2.718282 , b = -2.718282 , m=1.0;

    clrscr();

    printf("\npow\(x,y\) = %4.2f  when x=10.0 y=2.0", pow(x,y));

    printf("\nsqrt\(z\) = %4.2f  when z=16.0", sqrt(z));

    printf("\nexp\(m\) = %4.6f  when  m=1.0",exp(m));

    printf("\nlog\(a\) = %4.2f  when a=2.718282",log(a));

    printf("\nlog10\(x\) = %4.2f  when x=10.0",log10(x));

    printf("\nceil\(a\) = %4.2f when a=2.718282",ceil(a));

    printf("\nceil\(b\) = %4.2f when b=-2.718282",ceil(b));

    printf("\nfloor\(a\) = %4.2f  when a=2.718282",floor(a));

    printf("\nfloor\(b\) = %4.2f  when b=-2.718282",floor(b));    

    printf("\nfabs\(a\) = %4.6f when a=2.718282" ,fabs(a));

    printf("\nfabs\(b\) = %4.6f when b=-2.718282" ,fabs(b));

}

ฟังก์ชันที่จัดการเกี่ยวกับตัวอักษร (character  functions)  เป็นฟังก์ชันที่จัดการกับตัวอักษร single char เท่านั้น ตัวอักษรนี้ใช้หน่วยความจำเพียง 1 ไบต์  ฟังก์ชันเหล่านี้อยู่ใน header file ชื่อ ctype.h ก่อนจะทำการเขียนโปรแกรมจึงต้อง #include <ctype.h> เข้ามาในส่วนต้นของโปรแกรม

ฟังก์ชัน isalnum(cha) เป็นฟังก์ชันที่ใช้ตรวจสอบว่าข้อมูลในตัวแปร(ซึ่งคือตัวแปรประเภท char ) เป็นตัวอักขระหรือตัวเลขหรือไม่ ถ้าเป็นตัวอักษรหรือตัวเลข ฟังก์ชันจะส่งค่าที่ไม่ใช่ 0 มาให้ ถ้าข้อมูลในตัวแปร เป็นอักขระพิเศษอื่นที่ไม่ตัวอักษรหรือตัวเลขจะส่งค่าออกมาเป็น 0

ฟังก์ชัน isalpha(cha)  เป็นฟังก์ชันที่ใช้ตรวจสอบว่าข้อมูลในตัวแปร(ซึ่งคือตัวแปรประเภท char ) เป็นตัวอักขระหรือไม่ ถ้าเป็นตัวอักษรฟังก์ชันจะให้ค่าที่ไม่ใช่ 0 ออกมาถ้าเป็นตัวเลขหรืออักขระพิเศษอื่นฟังก์ชันจะส่งค่า 0 ออกมา

ฟังก์ชัน isdigit(cha)  เป็นฟังก์ชันที่ใช้ตรวจสอบว่าข้อมูลในตัวแปร(ซึ่งคือตัวแปรประเภท char )  ฟังก์ชัน เป็นตัวเลขหรือไม่ ถ้าเป็นตัวเลขฟังก์ชันจะให้ค่าที่ไม่ใช่  0 ออกมา ถ้าเป็นตัวอักษรหรืออักขระพิเศษอื่น ฟังก์ชันจะส่ง 0 ออกมา 

ตัวอย่าง   /* isalnumPhadigit.c */

#include <stdio.h>

#include <ctype.h>

#include <conio.h>

main()

{

    clrscr();

    char cha1 = 'B' ,cha2 ='3',cha3= '&';

    printf("\n %d is return value of isdigit\(cha1\) of %c",isdigit(cha1),cha1);

    printf("\n %d is return value of isdigit\(cha2\) of %c ",isdigit(cha2),cha2);

     printf("\n %d is return value of isalpha\(cha3\) of %c ",isalpha(cha3),cha3);

     printf("\n %d is return value of isalpha\(A\) of %c ",isalpha('A'),'A');

      printf("\n %d is return value of isalpha\('0'\) of %c ",isalpha('0'),'0');

       printf("\n %d is return value of isalpha\('$'\) of %c ",isalpha('$'),'$');

    printf("\n %d is return value of isalnum\(cha1\) of %c",isalnum(cha1),cha1);

    printf("\n %d is return value of isalnum\(cha2\) of %c ",isalnum(cha2),cha2);

    printf("\n %d is return value of isalnum\(cha3\) of %c ",isalnum(cha3),cha3);

    printf("\n %d is return value of isalnum\(A\) of %c ",isalnum('A'),'A');

    printf("\n %d is return value of isalnum\('0'\) of %c ",isalnum('0'),'0');   

    printf("\n %d is return value of isalnum\('$'\) of %c ",isalnum('$'),'$');

    } 

ฟังก์ชัน islower(cha)  ฟังก์ชันที่ใช้ตรวจสอบว่าตัวอักขระในตัวแปร cha เป็นตัวพิมพ์เล็กหรือไม่ ถ้าเป็นตัวพิมพ์เล็กฟังก์ชันจะส่งค่ากลับเป็นจำนวนเต็มที่ไม่ใช่ 0 แต่ถ้าไม่ใช่ตัวพิมพ์เล็กจะส่งค่ากลับเป็น 0

ฟังก์ชัน isupper(cha)  ฟังก์ชันที่ใช้ตรวจสอบว่าตัวอักขระในตัวแปร cha เป็นตัวพิมพ์ใหญ่หรือไม่ ถ้าเป็นตัวพิมพ์ใหญ่ ฟังก์ชันจะส่งค่ากลับเป็นจำนวนเต็มที่ไม่ใช่ 0 แต่ถ้าไม่ใช่ตัวพิมพ์ใหญ่จะส่งค่ากลับเป็น 0

ฟังก์ชัน tolower(cha)  ฟังก์ชันที่ใช้เปลี่ยนตัวพิมพ์ใหญ่ที่เก็บอยู่ในตัวแปรให้เป็นตัวพิมพ์เล็ก

ฟังก์ชัน toupper(cha)  ฟังก์ชันที่ใช้เปลี่ยนตัวพิมพ์เล็กที่เก็บอยู่ในตัวแปรให้เป็นตัวพิมพ์ใหญ่ 

ตัวอย่าง /* upperlower.c */

#include <stdio.h>

#include <ctype.h>

#include <conio.h>

 main()

{ 

   char cha1 = 'D' , cha2 = 'a' ,cha3 = 'f'  , cha4 = 'N' ;

    clrscr();

    printf("\ncheck cha1 = 'D' is uppercase yes or no : %d ",isupper(cha1));

    printf("\ncheck cha2 = 'a' is lower yes or no : %d ",islower(cha2));

    printf("\ncheck cha2 = 'a' is upper  yes or no : %d ",isupper(cha2));

    printf("\ncheck  'i' is lower yes or no : %d ",islower('i'));

    printf("\ncheck  'L' is uppercase yes or no : %d ",isupper('L'));

    printf("\nchange cha3 = 'f' to  uppercase %c : ", toupper(cha3));

    printf("\nchange cha4 = 'N' to  lowercase %c : ", tolower(cha4));

}

ฟังก์ชัน isspace(cha)  ฟังก์ชันที่ใช้ตรวจสอบว่าข้อมูลในตัวแปร cha เป็น whitespace หรือไม่ whitespaceได้แก่ space ,tab ,vertical tab ,formfeed ,carriage retun ,newline ถ้ามี whitespace  จริง ฟังก์ชันจะส่งค่าไม่เท่ากับ 0  ถ้าไม่จริงจะส่งค่า 0

ฟังก์ชัน isxdigit(cha)  ฟังก์ชันที่ใช้ตรวจสอบว่าข้อมูลในตัวแปร cha เป็น เลขฐานสิบหก ( คือ 0-9 , A-F , a – f)หรือไม่ ถ้าจริงส่งค่าตัวเลขที่ไม่ใช่ 0 ถ้าไม่จริงส่งตัวเลข 0 

ตัวอย่าง  /*isspaceisxdigit.c */

#include <stdio.h>

#include <conio.h>

#include <ctype.h>

main()

{

    char cha1 ='\r',cha2= '\n',cha3='\v' ,cha4 ='A';

    clrscr();

    printf("\n%d is volue return from isspace %c ",isspace(cha1),cha1);

    printf("\n%d is volue return from isspace %c ",isspace(cha2),cha2);

    printf("\n%d is volue return from isspace %c ",isspace(cha3),cha3);

    printf("\n%d is volue return from isxdigit  %c ",isxdigit(cha4),cha4);

    printf("\n%d is volue return from isxdigit  %c ",isxdigit('0'),'0');

    printf("\n%d is volue return from isxdigit  %c ",isxdigit('g'),'g');

}

ฟังก์ชัน gotoxy(x,y);  เป็นฟังก์ชันอยู่ใน conio.h ใช้สั่งให้เคอร์เซอร์เคลื่อนที่ไปตามตำแหน่งที่ระบุ โดย x คือ ตำแหน่งของสดมภ์บนจอภาพ (คล้ายค่า x ของกราฟ)ค่าเพิ่มจากซ้ายไปขวามีค่าตั้งแต่ 1 ถึง 79 ตำแหน่งที่ 80 สงวนไว้ไม่ให้ใช้

ส่วน y คือตำแหน่งแถวบนจอภาพนับจากบนลงล่าง มีค่าได้ตั้งแต่ 1 ถึง 24 ตำแหน่งที่25 สงวนไว้

ฟังก์ชัน clreol();  เป็นฟังก์ชันอยู่ใน conio.h ใช้ลบข้อความตั้งแต่ตำแหน่งที่เคอร์เซอร์อยู่ไปจนจบบรรทัด

ฟังก์ชัน delline();  เป็นฟังก์ชันอยู่ในconio.h ใช้ลบข้อความทั้งบรรทัดที่เคอร์เซอร์อยู่ไปจนจบบรรทัดและเลื่อนข้อความในบรรทัดล่างขึ้นมาแทน

ฟังก์ชัน insline();  เป็นฟังก์ชันอยู่ในconio.h ใช้แทรกบรรทัดว่าง 1 บรรทัดใต้บรรทัดที่เคอร์เซอร์อยู่

ฟังก์ชัน system(“dos command”);  เป็นฟังก์ชันอยู่ในstdlib.h ใช้เรียกคำสั่งของ dos ขึ้นมาทำงาน เช่นคำสั่ง cls dir date time

ฟังก์ชัน abort();  ฟังก์ชันที่อยู่ใน <stdlib.h> ใช้ ยกเลิกการทำงานของโปรแกรมทันทีไม่ว่าจะทำงานสำเร็จหรือไม่ และมีข้อความ Abnomal program termination แสดงทางจอภาพ

ฟังก์ชัน abs(x);  ฟังก์ชันที่อยู่ใน <stdlib.h> ใช้หาค่าสัมบูรณ์ของ x โดย x ต้องเป็นจำนวนเต็ม

ฟังก์ชัน labs(x);  ฟังก์ชันที่อยู่ใน <stdlib.h> ใช้หาค่าสัมบูรณ์ของ x โดย x ต้องเป็นlong integer

ฟังก์ชัน atoi(s);  ฟังก์ชันที่อยู่ใน <stdlib.h> ใช้เปลี่ยนข้อความให้เป็นเลขจำนวนเต็ม

ฟังก์ชัน atol(s);  ฟังก์ชันที่อยู่ใน <stdlib.h> ใช้เปลี่ยนข้อความให้เป็น long integer

ฟังก์ชัน atof(s);  ฟังก์ชันที่อยู่ใน <stdlib.h> ใช้เปลี่ยนข้อความให้เป็น floating point 

ตัวอย่าง  /* atoilf.c */

#include <conio.h>

#include <stdio.h>

#include <stdlib.h>

int main(void)

{    char numstring1[10],numstring2[10],numstring3[10];

    int in1;    float flo1;    long lon1;     clrscr();

    printf("\nEnter number as string1 : ");

   scanf("%s",numstring1);

    printf("\nEnter number as string2 : ");

   scanf("%s",numstring2);

    printf("\nEnter number as string3 : ");

   scanf("%s",numstring3);

   in1 = atoi(numstring1);   flo1 = atof(numstring2);      lon1=atol(numstring3);

    printf("\nnumstring1 =%s change to integer %d ",numstring1,in1);

    printf("\nnumstring2 =%s change to floating point %4.4f ",numstring2,flo1);

    printf("\nnumstring3 =%s change to long integer %d ",numstring3,lon1);

    printf("\nsummation of in1,flo1,lon1 is %6.4f ",in1+flo1+lon1);

    printf("\nsummation of atoi(numstring1),atof(numstring2),atol(numstring2) is%6.4lf:",atoi(numstring1)+atof(numstring2)+atol(numstring3));

    }